คนข้างห้องที่ฉันเผลอเรียกว่าแฟน

เกือบสามทุ่ม ทั้งคู่ขึ้นมาถึงชั้นสอง ธารเดินไปส่งเธอถึงหน้าห้องเหมือนทุกครั้ง แต่ทางเดินที่นี่เงียบกว่าคอนโดมาก มีแสงสีอุ่นจากโคมเหนือบันได และเสียงใบไม้จากหน้าต่างที่เปิดไว้ปลายทางเดิน แพรหยิบกุญแจออกมาแล้วหยุด ยังไม่อยากไขเข้าไปทันที “วันนี้ขอบคุณนะคะ” ธารยิ้ม “ผมกำลังจะพูดเหมือนกัน” เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองหน้าคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เช้า มีเรื่องเล็ก ๆ เกิดขึ้นทั้งวัน บางอย่างคงจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ความรู้สึกตอนเดินกลับมาข้างเขายังชัดอยู่ “แพรดีใจที่ได้มากับคุณ” ธารมองเธอ รอยยิ้มอ่อนลงเล็กน้อย “ผมก็ดีใจครับ” ธารยื่นมือมาจับมือข้างที่ไม่ได้ถือกุญแจ แพรขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เงยหน้ามองเขาโดยยังไม่คิดจะหันกลับไปเปิดประตู สายตาของเขาเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากเธอ หยุดอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนกลับขึ้นมาสบตา แพรเผลอกระชับนิ้วที่จับมือเขาไว้ เมื่อรู้ว่าเขากำลังคิดถึงสิ่งเดียวกัน ธารก้มลงเล็กน้อย แต่ยังเว้นระยะรออยู่ “ได้มั้ย”